Her tef, deri gerginliği ve çapı nedeniyle kendine özgü bir tını dağılımına sahiptir. Bu nedenle iki tef aynı teknikle farklı duyulur.
Bu dağılımı tanımanın en pratik yolu, ilk haftalarda bir tını haritası çıkarmaktır. Çalışma basittir: deri üzerinde merkezden kenara doğru birkaç nokta seçilir ve her birine aynı vuruş uygulanır. Çıkan sesler kaydedilir ve dinlenerek karşılaştırılır; hangi noktanın hangi tınıyı verdiği yazılır. Ardından aynı noktalar farklı vuruş türleriyle denenir; açık ve kapalı vuruşlar ayrı ayrı kaydedilir.
Bu çalışma sonunda kursiyer, hangi sesi nereden alacağını bilir ve arayarak vakit kaybetmez. Harita çalgıya özeldir; ikinci bir tefe geçildiğinde yeniden çıkarılır. Deri gerginliği değiştiğinde de harita kayar; mevsim geçişlerinde kısa bir denetim yapılır.
Kalıp kurarken bu harita doğrudan kullanılır; vuruş noktaları kalıbın dokusuna göre seçilir. Harita, kalıp kurma sürecini belirgin biçimde hızlandırır.
Harita yazılı tutulduğunda topluluk provasında da işe yarar; istenen tını çabuk bulunur. Derslerimizde tını haritası ilk aylarda kursiyerle birlikte çıkarılır ve düzenli olarak güncellenir.