Halk müziği dağarının büyük bölümü eşit olmayan öbeklerden kurulu usullerle yazılır ve tef bu usullerin taşıyıcısıdır. Bu usuller dinleyicide oluşan hareket duygusunun da kaynağıdır.
Dokuz zamanlı bir usul iki artı iki artı iki artı üç biçiminde bölünür; son öbek diğerlerinden uzundur. Bu uzunluk bir düzensizlik değil usulün kendi düzenidir ve kalıp buna göre kurulur. Beş ve yedi zamanlı usuller de yaygındır ve her biri kendi öbek düzenine sahiptir. Sayarak ilerlemek başlangıçta yardımcı olur ama tempo arttığında sayma yetişmez.
Asıl öğrenme öbek hissiyle olur; icracı öbekleri tek tek saymadan bütün olarak duyar. Bu his dinleyerek ve vurarak kazanılır; usul dizde ya da masada çalgısız çalışılır. Oynanan bir halayı ya da oyunu izlemek de öğretir; ayak figürü öbekleri doğrudan gösterir.
Söyleyerek çalışmak bir başka yoldur; usul heceyle birlikte söylenince yerleşir. Söyleyerek çalışma usulü bedene yerleştirir.
Her yeni usul önce tek başına, sonra basit bir kalıpla, en son dağarla çalışılır. Derslerimizde usul çalışması vurarak ve söyleyerek yürütülür, sayma yalnız başlangıçta kullanılır.