Tef icrasında çalgıyı tutan el çoğu zaman yalnız taşıyıcı sanılır; oysa kalıbın önemli bir bölümünü o çalar. Bu ayrım kalıbın dokusunu doğrudan belirler.
Tutan elin parmakları kasnağın iç kenarından deriye vurabilir ve ara vuruşları üstlenir. Bu vuruşlar hafiftir ve kalıbın dolgusunu oluşturur; ana vuruşların arasını doldurur. İki elin birlikte çalışması kalıpların hızını değil dokusunu belirler.
Başlangıçta yalnız serbest el kullanılır; tutan el ikinci ya da üçüncü ayda devreye girer. Bu aşamada tempo düşürülür ve tek kalıp üzerinde durulur.
Çalışma yavaş tempoda yapılır ve iki elin vuruşları ayrı ayrı dinlenir. Tutan elin vuruşları çoğu kursiyerde daha zayıf çıkar; bu fark ayrıca çalışılarak dengelenir. Denge sağlanmadığında kalıp tek yönlü duyulur ve ritmin dokusu düzleşir.
Kayıt alınarak yapılan değerlendirme iki el arasındaki farkı açıkça gösterir. Fark kapandığında kalıbın dokusu belirgin biçimde zenginleşir.
Bazı yöresel icralarda tutan elin rolü daha da öne çıkar ve kalıbın yarısını taşır. Derslerimizde iki el kullanımı kademeli olarak öğretilir ve denge kayıtla denetlenir.