Oyun havalarında tef, ritmi tutmanın yanında oyuncuya yön veren bir işlev üstlenir. Bu işlev tefi oyunun akışında belirleyici kılar.
Tempo oyuncunun adımıyla birlikte düşünülür; ayak figürünün hızı temponun sınırını gösterir. Halay geleneğinde tempo kademeli olarak artar ve bu artış topluluk tarafından birlikte taşınır. Artış ani olmaz; her tekrarda küçük bir hızlanma dinleyiciye fark ettirilmeden yapılır.
Bölüm geçişleri vuruş düzeniyle duyurulur; kalıptaki değişiklik yeni bölümün işaretidir. Kalıptaki değişiklik oyuncuya da yeni bölümü haber verir.
Ziller bu dağarda çoğunlukla açık bırakılır; parlaklık oyunun karakterine uyar.
Şiddet yüksek tutulur ama vurgu dengesi korunur; düzleşen bir kalıp oyunu taşımaz. Vurgular korunduğunda oyun düzeni de korunur.
Bitiş önceden belirlenir; hazırlıksız kesilen bir oyun havası oyuncuyu ortada bırakır.
Uzun oyun bölümlerinde dayanıklılık belirleyicidir; el yorulduğunda tempo kayar. Dayanıklılık çalışması bu dağarda doğrudan işe yarar. Oyun bittiğinde tempo yavaşlatılarak kapatılır.
Bu nedenle oyun dağarı çalışılırken süre de ayrıca çalışılır. Derslerimizde oyun havası eşliği tempo yönetimi ve dayanıklılık çalışmasıyla birlikte yürütülür.