Tef dağarının bir bölümü ağır tempolu ve geniş aralıklı kalıplara dayanır; bu bölüm hızlı dağardan bütünüyle farklı bir çalışma ister. Bu bölüm teknik olgunluğun en açık sınandığı alandır.
Ağır tempoda vuruşlar arasındaki boşluk uzar ve her boşluk dinleyici tarafından ölçülür. Bu nedenle en küçük tempo sapması bile açıkça duyulur; hızlı bir kalıpta kaybolan bir kusur burada ortada kalır. Vuruşların tınısı da öne çıkar; az sayıda vuruş olduğu için her birinin kalitesi ayrı ayrı değerlendirilir. Ziller bu dağarda çoğunlukla kısılır ve yalnız belirlenen yerlerde açık bırakılır.
Serbest tempolu bölümlerde ise vuruşlar ölçüye değil, melodik çalgının cümlesine bağlanır. Bu durumda tef önden gitmez; cümlenin bitişini bekler ve sonraki bölüme işaret verir. Dinleme burada belirleyicidir; kaynak icra defalarca dinlenerek bekleme süreleri öğrenilir. Çalışma sırasında metronom kullanılabilir ama serbest bölümlerde kapatılır.
Ağır dağar aynı zamanda iyi bir teknik sınavdır; eşitlik ve tını denetimi burada açıkça görünür. Derslerimizde ağır tempolu dağar, teknik çalışmanın bir parçası olarak düzenli biçimde ele alınır.