Bir ritim kalıbının karakteri yalnız vuruşların sırasından değil, şiddetlerinin dağılımından doğar. Vurgular olmadan çalınan bir kalıp teknik olarak doğru ama anlamsız duyulur.
Bütün vuruşlar aynı şiddette çalındığında kalıp düzleşir ve dinleyici yapıyı izleyemez. Vurgular usulün öbek başlarına denk gelir ve dinleyiciye iskeleti duyurur.
Ara vuruşlar daha hafif çalınır; bu fark kalıbın dokusunu oluşturur. Ara vuruşların hafifliği kalıbın soluğunu oluşturur.
Şiddet farkı abartıldığında ise icra sert duyulur ve akış bozulur. Ölçü, vurgunun duyulması ama sertleşmemesidir.
Doğru denge kayıt dinlenerek bulunur; el kendi şiddet farkını olduğundan büyük algılar.
Çalışma yöntemi basittir: aynı kalıp üç farklı şiddet düzeyinde çalınır. Üç düzey arasındaki fark kayıtla ölçülür. Bu fark topluluk içinde daha da belirginleşir.
Her düzeyde vurguların yeri korunur; yalnız genel ses düzeyi değişir.
Toplulukta şiddet ayrıca ayarlanır; söze eşlik eden bir tef kendini geri çeker. Toplulukta bu denge her parçada yeniden kurulur. Sahnede şiddet aralığı odaya göre yeniden belirlenir.
Vurgu yerleri her kalıpta baştan belirlenir ve deftere yazılır. Derslerimizde şiddet ve vurgu çalışması üç düzeyli alıştırmalarla yürütülür.