Tefe yeni başlayan bir kursiyerin ilk beklentisi çoğu zaman hızlı ritimler çalmaktır; oysa ilk dönemin hedefi başkadır. Bu dönemde asıl iş temel vuruşların temiz, eşit ve aynı tınıyla çıkmasıdır. Birinci ayda tutuş, kolun duruşu ve iki ana vuruşun yeri çalışılır. İkinci ayda bu vuruşlar yavaş tempoda birleştirilir ve basit kalıplar kurulur.
Üçüncü ayda aksak usullerden biri eklenir ve ilk eşlik denemeleri yapılır. Süre kişiye göre değişir; günde on beş dakika düzenli çalışan bir kursiyer haftada bir kez uzun çalışandan hızlı ilerler. Tef, ritim çalgıları arasında öğrenme eşiği düşük olanlardan biridir ama denetim ustalık ister. İlk haftalarda el ve bilek yorulur; kısa ve sık çalışma, uzun ve seyrek çalışmadan daha çok yol aldırır.
İlerlemenin ölçüsü çalınan kalıp sayısı değil, aynı kalıbın kaç dakika bozulmadan sürdürülebildiğidir. Bu ölçüm deftere yazıldığında, gündelik çalışmada fark edilmeyen ilerleme görünür hâle gelir. Derslerimizde bu üç aylık dönem kursiyerin hedefine göre ayarlanır ve haftalık küçük hedeflerle izlenir.