Tef, çerçeve davul ailesinin en tanınan üyesidir ve bu aile içinde birbirine yakın birkaç çalgı bulunur. Tefin ayırt edici özelliği kasnağına yerleştirilmiş zillerdir; bu ziller vuruşun yanına sürekli bir parlaklık ekler. Bendirde zil bulunmaz; sesi daha derin ve kuru duyulur, iç yüzeyinde çoğu zaman bir tel sistemi yer alır. Erbane de zilsiz bir çerçeve davuldur ve yöresel icrada kendi tutuş geleneğiyle kullanılır.
Def adlandırması bazı yörelerde tefin karşılığı olarak kullanılır ve aynı çalgıyı işaret eder. Bu çalgıların ortak yanı tek deri, geniş çap ve elle çalınan bir kasnak yapısına sahip olmalarıdır. Fark, zilin varlığı ve kasnak derinliğinde toplanır; ikisi de sesi ve tutuşu doğrudan etkiler. Bir çalgıdan diğerine geçen icracıda usul bilgisi ve el düzeni büyük ölçüde aktarılır.
Yeniden öğrenilen kısım vuruş noktalarıdır; her çalgının deri gerginliği ve çap ölçüsü farklıdır. Başlangıçta tek bir çalgıda kalmak önerilir; ikincisi ancak temel vuruşlar oturduktan sonra eklenir. Derslerimizde çalgı ayrımı ilk derste anlatılır ve kursiyerin hedefine uygun olan birlikte seçilir.